شهید رضا یوسفیShahid Reza Yousefi

وصیت نامه شهید

شهید رضا یوسفی وصیتنامه خود را با حدیث شریف قدسی آغاز می نماید:
من طلبني وجدني و من وجدنی عرفنی و من عرفتی احبنی
و من احبنی عشقنی و من عشقنی عشقته و من عشقته قتلته
و من قتلته فعلي ديته و من على ديته فانا ديته
آنکه مرا طلب کند می یابد ، آنکس که مرا یافت … می شناسد ، آنکس که مرا شناخت …
دوستم می دارد ، آنکس که دوستم داشت … به من عشق می ورزد ، آنکس که به من عشق ورزید … من نیز به او عشق می ورزم و آنکس که به او عشق ورزیدم … میکشم او را، و آنکس راکه من بکشم … خونبهایش بر من واجب است ، و آن کس که خونبهایش بر من واجب است، پس من خودم خونبهایش هستم .

اگر چه محصلی بیش نیستم ولی مردان قلم را شناختم، اگر چه بر سر میز کلاس درسم قلم در دست داشتم تا فقط کسب مدرک کنم ولی مردان قلم را شناختم. هرگز امامان معصوم و اهل بیت پاک علیهم السلام و فاطمه (علیها السلام) و وجود مقدس زينب ( علیها السلام ) را نمی شناختم اگر چه محبت آنها در قلبم بود. هرگز راه سرخ حسینی را درک نکرده بودم و توان تمیز دادن تشیع سرخ علوی و تشیع صفوی را نداشتم. ولی این قلمها و بیانها این توان را به من داد. و در این شناختها تنها یک عامل باعث درک در وجود من و سایر جوانانی که در فحشاء و گناه غرق بودند، شد. و آن سیمای خورشیدی بود که از غرب طلوع کرد سیدی از تبار حسین « علیه السلام» که خود اولین خانواده شهید است. شهیدی که هرگز از او سخن بر زبان نیاورد. وای بر ماکه اگر سعادت سربازی روح خدا، ابراهیم زمان و نایب حضرت بقیة الله « علیه السلام » را پیدا نکنیم. وای بر ما اگر از سخنان علی وارش پند نگیریم. خدای تبارک و تعالی به لطف این رهبر عزیز چگونه زیستن را بـه مـا جوانان آموخته است. و هم او که چگونه زیستن را به ما آموخته، از هم او چگونه مردن را انتخاب میکنم. اما فرموده مکتبی که شهادت دارد اسارت ندارد پس من هم شهادت را سعادت می دانم.
و تو ای مادر قربانی گردن فرزندت را سعادت بدان. تو مادر ؛ چه بار سنگین و پرمسئولیتی داری، آنگاه که فریاد زینب گونه ات که دیـدم چگونه چادر مشکی ات که از خون شهید سرخ تر و از گلوله آتشین تر قـلـب دشمن را نشانه رفته ای و چون امواج دریای خروشان، سینه ات را سپر، سرت را بلند، مشتت را گره کرده، و فریادت را چون پتک کوبنده بر سر شیاطین میکوبی. به راستی که شهادت تزریق خون تازه است در پیکر مرده جامعه، ای مادر بدان که با پرپرشدن یک لاله، لاله های زیادی در کنار آن خواهد رویید و خوب می دانـم کـه تـو چشـم بـه کـربلا دوخته ای، آنجاکه لذت مجاهدت در راه خدا و پس از آن شهادت در راه او را به کام ما جوانان ریخته اند.