شهید مرتضی قربان زادهShahid morteza Ghorbanzadeh

شهید مرتضی قربانزاده دومین فرزند از خانواده کارگری و رنج کشیده ای است که در پنجم اسفند 38 در زمستان سرد و طاقت فرسایی در یکی از محلات فقیر نشین و زحمت کش آمل (بربری خیل ) دیده بر جهان گشود . زمستانی که فقط اسمی است برای طبقه رجال و سرما یه دار و نه سوز و سرمایی که استخوان طبقه محروم و مستعضف را به درد و آه وادارد.

بله اینان بود که شهید مرتضی از اوان طفولیت درد ها و رنج ها را حس کرده و خیلی خوب طبقات را شناخته و مستضعف را از متکبر متمایز داشته و همچنین حق بر باطل را.

شهید مرتضی همچنانکه گفتیم با رنج و زحمت رویش یافته و لحظه به لحظه عمرش را با کار و تحصیل طی نموده او کسی نبود که به این سادگی ها از درد و فشار زندگی شانه خالی کند و موقعی به سن هفت سالگی رسید هر چند پدرش از مال دنیا چندان بهره ای نداشت و تنها سرمایه ای که از وی برجا ماند تکه باغی است که میتوان گفت تقریبا خرج و مخارج زندگی را بدین طریق تامین می نمود ولی با وجود این مرتضی اشتیاق عجیبی به تحصیل و علم اندوزی داشت . صبح ها در کانون گرم سواد آموزی و عصر ها را طبق علاقه ای که به کار و کمک به خانوادش داشت در باغ به سر می برد عصای دستی بود برای پدر و مادر رنج کشیده اش سالیان یکی پس از دیگری می گذشت سالهای سخت و طاقت فرسا ولی نه برای مرتضی بلکه او به این سختی ها و دردها عشق می ورزید چون معتقد بود که همین سختی ها و دردهاست که آدم را چون مرد ببار می آورد و یک آدم ساده و معمولی را چون کوه استوار و پایدار می گرداند سال های تحصیل را مرتضی با موفقیت و سربلندی طی می نمود  همچون که در کارها و در ورزش مورد علاقه اش (فوتبال) همیشه پیروز و سرافراز از میدان خارج می گشت . در خانه سوای دیگر اعضای خانواده فردی بود متین و خجول و بسیار بسیار عابد و مسلمان . هر چند در خانواده پر جمعیتی چون خانواده شهید مرتضی که در کل اعضای این خانواده بیش از 25 تن می شدند و متشکل از عموها با خانواده شان و مادربزرگ پیری که چون پدر و مادر دلسوز و مهربان کار رهبری این خانواده پر جمعیت و صبور را دارا بود. شهید مرتضی نادرترین عضو این خانواده بشمار می رفت آنچنان که در راستی و درستی کمتر نظیر او را در جامعه کنونی می توان انگشت نما کرد. هیچوقت بیاد نداریم که مرتضی کوچیکترین دروغی در خانه گفته باشد حتی اگر دروغ مصلحتی و از برای خدا باشد. مرتضی از آن روزی که خود را شناخت و چون بسیار بسیار مورد اعتماد خانه قرار گرفته بود اکثرا در خانه رسیدگی وضع امور را به عهده داشت چنانکه موقع تقسیم غذا می شد، چون یاد آور شدیم خانواده پر جمعیت حقیقتا مشکل می توان کسی را پیدا کرد که عهده دار تقسیمات غذائی و سایر سرپرستی های خانه را به عهده گیرد تنها مرتضی می توانست که حق همه را یکسان و برابر  بین شان تقسیم گرداند بدون آنکه کسی حتی اعتراضی بر لب داشته باشد.

شهید مرتضی همانگونه که به کار های باغبانی عشق می ورزید تا کمک و یاوری برای پدر و سایر اعضای خانواده اش باشد به ورزش نیز عشق و علاقه به خصوصی داشت زمین های خاکی و پر گل و لای محل چون استادیوم پر از چمنی برای مرتضی بود . شوت ها و ضربه های سر مرتضی را هیچیک از یارانش تا زمانی که زنده اند فراموش نخواهند کرد و همچنین گل هایی که مرتضی با تکنیک و تاکتیک خاص خود به ثمر می رساند. شهید مرتضی با تحصیل و کار و ورزش عجین شده بود. پنج شنبه و جمعه را به دلخواه خویش به کارگری می پرداخت و شنبه تا چهارشنبه را باز به تحصیل و علم اندوختن کمتر کسی را می توان سراغ داشت که با وجود درس و باغبانی کردن باز وقت کار کردن جداگانه را داشته باشد و یا وقت اضافی دارد که منتهی چون کسر شان می داند و یا تن پروری آموخته ، تن به کار و زحمت به خویشتن نخواهد داد سرانجام مرتضی در خرداد 58 با موفقیت هر چه بیشتر و با معدل 17.26 از دبیرستان محمد طبری آمل در رشته مورد علاقه اش اقتصاد به دریافت دیپلم نائل گردید و در این مدت زمانی یعنی از خرداد 58 تا موقع اعزام به سربازی اش که در تاریخ 1358/08/20 می بایست اعزام شود مدام به کارگری و باغبانی مشغول بود نه اینکه فقط برای مادیات تن به کار و کارگری بدهد ، نه ، بلکه او روایت پیغمبرش محمد (ص) که خود از نسل او بود ، جوانمرد بود و بخشنده و شجاع بله او کار را جوهر هر مردی می دانست و تن پروری و تنبلی را خاری حس می نمود در قلب آدم قلبی که روح را به عذاب وا می دارد و به شیطان اجازه ورود به روح پاک و منزه انسان را می دهد و آدم را شیطان صفت و حقیر نمایان می سازد و بالاخره بیستم آبان ماه فرا می رسد روزی که مرتضی می بایست برای مدت دو سال از خانه دور شود ، نه او از خانه دور نمی گردد بلکه این خانه است که از او دوری می جوید چون او همیشه معتقد به این بود که همه جای ایران سرای من است و تمام اقصی نقاط ایران خانه من است. به این ترتیب مرتضی 2 ماه آموزشی را با موفقیت در تربت حیدریه گذرانده و سپس به تیپ قوچان اعزام می گردد و سرانجام طی ماموریتی که برای تیپ قوچان پیش آمده بود وی مشتاقانه در تاریخ 1359/07/12 به جبهه اعزام می گردد و بدین سان پس از دو ماه و اندی نبرد و ستیز با کفار بعثی و سمت فرماندهی دسته را با یار همیشگی اش یعنی تفنگ 106 در کربلای ایران به عهده داشت و در صبح روز دوشنبه 1359/09/17 توسط خمپاره های دشمن بعثی ، جگر پاک و  پر عطوفتش در خاک و خون غلتید خونی که هر قطره اش پیام آور شهداست.