شهید حسن کرمیShahid Hasan Karami

شهید حسن کرمی در سال ۱۳۴۲ در زنجان متولد شد. وی تا پایان دوره تحصیلات ابتدایی در زنجان بوده است و پس از آن به تهران آمدند. در دوران نوجوانی و جوانی فردی پاک و متدین بود و به نماز و قرآن خیلی اهمیت می داد و همیشه ذکر خدا بر لبانش جاری بوده و به هم سن و سالهای خود سفارش میکرد که همواره به یاد خدا باشید. وی در همان اوایل دوران جوانی مادر گرامی خویش را از دست می دهد و این ضایعه بارگرانی برای او بوده است. در فعالیتهای انقلابی و سیاسی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی شرکت داشته خصوصاً در زمان پخش اعلامیه های حضرت امام نقش مهمی داشتند و این کارهای را طوری انجام می دادند که خانواده از آن بی اطلاع بودند. مقارن با فراهم شدن مقدمات پیروزی انقلاب و زمانیکه چند تن از دوستان وی در زنجان توسط رژیم پهلوی به شهادت رسیدند، ایشان احساس امنیت نکرده و به تهران آمدند. بعد از پیروزی انقلاب در سال ۱۳۵۷ پس از پایان دوره تحصیلات متوسط به استخدام ارتش درآمد. و در ارتش آموزشهای لازم را طی نمود. همچنین در فعالیتهای قرآنی ارتش همیشه جزء نفرات ممتاز بوده است. ایشان در کنار فعالیتهای انقلابی و نظامی خود در محیط خانواده بسیار گرم و صمیمی بوده و از آنجاییکه پدر و مـادر خویش را از دست داده بود، سعی میکرد محبت به دیگران را سرلوحه خویش قرار دهد و در این امر تمامی مصائب را بر خود هموار ساخته بود. وی پس از آنکه وارد ارتش شد حدود هشت روز بعد پدر گرامی اش دار فانی را وداع گفته و بار دیگر دست تقدیر او را آزمایش میکند و او در برابر مصائب همچون کوهی استوار بود. در سال ۱۳۵۹ به شلمچه اعزام شد و در آنجا در گردان توپخانه مشغول انجام وظیفه شد. در همین ایام نیز مراسم عقد او برگزار میگردد و او در زندگی بسیار ساده و فروتن و قانع بود. روند فعالیتهای او در مناطق نظامی و جنگی تا اوایل سال ۱۳۶۱ ادامه داشت که نزدیکان و برادر او تدارک لازم را برای برگزاری مراسم ازدواج تهیه می بینند که گویا این بار دست تقدیر سایه بر او افکنده و خدای تعالی توفیق زیارت عبد صالح و عارف با معشوق خود را نصیب او می گرداند و سرانجام در عملیات رمضان در منطقه شمال پاسگاه زید عراق به فیض عظیم شهادت نائل می شوند.

یک درس ؛ یک تکلیف

یکی از خصائصی که از شهید حسن کرمی نقل شده است پوشیده نگه داشتن عیوب دیگران بوده است. در این خصوص باید گفت که هیچ عیبی بالاتر از آن نیست که انسان عیب خود را نفهمد و از آن غافل باشد و با آنکه مجموعه عیوب است به عیوب دیگران بپردازد. چرا باید عقده های قلبی، انسان را منحرف کند و هواهای نفسانی همه چیز را کنار بگذارد و فقط عیوب را نگاه کند؟ این وظیفه شرعی نیست که کسی نسبت به مسلمانی اهانت کند، از برادر دینی بدگویی نماید، این حب دنیا و حب نفس است ، این تلقینات شیطان است که انسان را به این روز سیاه می نشاند.