شهید حمزه قاسمپورShahid Hamzeh Ghasempour

شهید حمزه قاسم پور در سال 1316 در مرند متولد شد. او در خانواده ای چشم به جهان گشود که از نظر مادی وضع خوبی نداشتند ولی از بعد معنوی و دینی از مرتبه بالایی برخوردار بودند و حمزه در این محیط مذهبی رشد می نمود. در دوران کودکی خیلی دوست داشتنی بود و هیچ گاه کاری نمیکرد که موجب آزردگی والدین شود. از همان آغاز کودکی روحیه لطیف و محبوبی داشت. از 9 سالگی شروع کـرد بـه نـماز خواندن و بیشتر روزهای ماه مبارک را روزه می گرفت. به سبب فقر مالی و به جهت اینکه در تأمین معاش خانواده کمک پدر باشد به تهران آمد و در ضمن تحصیل کار میکرد. ایشان به دروس دینی علاقه زیادی داشت و در این زمینه کتابهای بسیاری را مطالعه کرده بود و پای درس و مباحث بیشتر روحانیان می نشست و از آنها بهره می جست. پس از آنکه تشکیل خانواده داد در محیط خانه از رفتار و مـنـش خـوبی برخوردار بود و با همسر خویش با احترام خاصی رفتار می نمود. نسبت بـه کـودکان مهربان و رئوف بود و آنها را با رأفت خاصی راهنمایی میکرد و در تربیت فرزندان بسیار حساس بود. خیلی از مظلوم دفاع میکرد و در برابر ظلم هیچگاه کوتاه نمی آمد. قبل از انقلاب در کارخانه محل کار خود – کارخانه پارس الکتریک – فعالیتهای سیاسی و انقلابی میکرد، اعلامیه پخش می نمود و هر جاکه عکس شاه را می دید پاره میکرد. بارها توسط عوامل رژیم مورد ضرب و شتم قرار میگرفت ولی هیچگاه دست از مبارزه برنمی داشت. در ایام پیروزی انقلاب اسلامی همگام با سایر مبارزان در جای جای ایران زمین بـه قـام بـرخـاست و پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تشکیل انجمنهای اسلامی و پیرو آن تشکیل بسیج، به عضویت این نهادهای انقلابی در آمد و با وجود اینکه دارای سن بالای 40 سالگی بود ولی مانند دیگر جوانان پرشور انقلابی مبارزه میکرد تا اینکه در اواخر سال 1360 پس از طی دوره آموزش نظامی در پادگان امام حسين (علیه السلام ) به جبهه جنوب اعزام شد و در عملیاتهای چریکی و نامنظم اوایل جنگ در خرمشهر شرکت داشت تا در نهایت در تاریخ 1361/03/09 در عملیات بیت المقدس حمزه گونه به ندای حق لبیک گفت و به درجه عظیم شهادت نائل آمد.

یک درس ؛ یک تکلیف

نکته اخلاقی و پندآموزی که می توان در شخصیت والای شهید حمزه قاسمپور جویا شد، اخلاق حسنه و پرهیز از خشم و غضب در اوست. یکی از گناهانی که باعث محو شدن حسنات آدمی می شود غضب میباشد که عرفا را عقیده بر این است که غضب خود انسان را وادار به غیبت می نماید. هنگامی که انسان از کسی ناراحت می شود برای اینکه شعله های کینه خود را خاموش گرداند و خشم خود را فرونشاند به راههای مختلفی دست می زند از جمله اینکه مرتکب غیبت می شود. این رذیلت اخلاقی در روایات ائمه اطهار علیه السلام» به خوبی معرفی شده است. رسول گرامی اسلام (ﷺ) فرمودند: غضب ایمان را فاسد میکند همان گونه که سرکه عسل را تباه می سازد و نیز امیر مؤمنان حضرت علی ( علیه السلام) می فرماید: خشم و غضب صاحبش را هلاک میکند و زشتیهایش را آشکار می سازد.

همچنین حضرت امام رضا ( علیه السلام ) فرمود: غضب کلید هر بدی است.

پس هرگاه خشمگین شدی خدای قادر و متعال را به یادآور و شخصیت و کرامت انسانی خود را در مقابل خود تجسم نما و بی درنگ از آن حالت دور شو و حال خود را دگرگون نما و در این مواقع بهترین پناه آدمی نماز و نیاز به درگاه حق می باشد چراکه خدا با صابران است.