احمد عبدالعلی پور

1 خاطره برای احمد عبدالعلی پور

1. توسط زهرا عبدالعلی پوردر تاریخ دی 6, 1404

   یاد باد آن روزگاران، یاد باد…
   آخرین باری که شهید احمد عبدالعلی‌پور عازم جبهه بود،
   هنگام خداحافظی صورتش را بوسیدم؛
   گونه‌هایش مثل پنبه نرم بود،
   معصوم، آرام و بی‌غل‌وغش.
   به او گفتم:
   «احمد جان، کی برمی‌گردی؟»
   لبخندی زد و گفت:
   «ان‌شاءالله به‌زودی…»
   اما وقتی رفت، انگار دلش خبر داشت که بازگشتی در کار نیست.
   تا سرِ کوچه که می‌رفت، چند بار ایستاد، برگشت و به عقب نگاه کرد؛
   دل‌کندن برایش سخت بود…
   و حق هم داشت.
   از یک نوجوان شانزده‌ساله چه انتظاری می‌شود داشت؟
   چگونه می‌توان از او خواست
   به این آسانی از دنیا،
   از آرزوها،
   از جوانی و زندگی دل بکند و برود؟
   احمد رفت؛
   به شلمچه،
   به میدان آتش و خون،
   و در عملیات کربلای پنج
   در دهم دی‌ماه ۱۳۶۵
   به آرزویش رسید و آسمانی شد.
   خدا نگذرد از آنان که خون شهدا و آرمان‌هایشان را پایمال می‌کنند.
   خدا نگذرد از کسانی که جوانانی چون دسته‌گل،
   با هزاران امید و آرزو،
   فرصت جوانی و زندگی را
   فدای دفاع از میهن و ناموس کردند
   و رفتند…
   و داغشان هنوز بر دل خانواده‌هایشان تازه است.
   نفرین بر آنان که حرمت خون شهیدان را نگاه نمی‌دارند.
   و سلام و درود ابدی بر تو
   ای شهید احمد عبدالعلی‌پور
   که نامت تا همیشه
   بر دل ما زنده است.

   آیا این نظر برایتان مفید بود؟بلهخیر