شهید علی کرمیShahid Ali Karami

نوشته ای از شهید

نوشته اي از شهيد علي كرمي

من دوستان زيادي داشتم كه در حال حاضر خيلي از آنها را از دست داده ام، از اينكه نتوانستم خودم را به قافله آنها برسانم هميشه افسوس مي خورم، ولي اين را نيز مي دانم اگر به جاي ناراحتي و پشيماني بتوانم راهي را كه رفتند، درست بيابم خيلي بهتر است، بله دوستاني بودند كه هركدامشان آمده بودند كه راه درست زيستن را به ما بياموزند، دوستاني همچون شهيد محسن سلطاني، شهيد حسين دهرويه، شهيد سيامك صالحي، شهيد معرفت الله كلانتري، شهيد حسين يوسفي، شهيد غلامرضا جعفري، شهيد نورالهي، شهيد واعظي، شهيد كريمي فرد، شهيد نامجو، شهيد اميرزاده، شهيد گلشن دوست، شهيد سليماني، شهيد آتلوخانلو، شهيد زهاب، شهيد صادقيان، شهيد رفيعي، شهيد گرانبخش، شهيد مصطفوي، شهيد چگيني، شهيد فهميده و شهداي ديگر كه اسم خيلي از آنها را از ياد برده ام.

اينها كساني بودند كه من تا حدودي با زندگي آنها آشنا بودم و با بعضي از آنها مدتها همراه و همسفر بوده ام و خيلي خاطره هاي تلخ و شيرين از آنها برايم به يادگار باقي مانده است كه در اينجا به گوشه اي از آنها كه هميشه ياد بعضي از آنها باعث رنجش من مي شود را ذكر مي كنم.

يكي از روزهاي گرم دو كوهه بود كه من و محمد عامري و شهيد محسن سلطاني در آنجا بوديم كه شهيد محسن، دوران سه ماه خدمتش به پايان رسيده بود ولي ما تازه رفته بوديم كه شهيد محسن سلطاني مرا صدا زد و گفت تا چند روز ديگر من مي روم تهران و تو اين دفعه يك چيزيت خواهد شد و در همين حال يك تكه كاغذ و يك خودكار به من داد و گفت كه بنويس اگر شهيد شدي مرا نيز آن دنيا شفاعت كني. او هر چقدر سعي كرد كه طوري مرا راضي به اين كار كند نشد، ولي منظورم اين بود كه من حدود سه هفته بعد از آن مجروح شدم(در جبهه مهران) و به بيمارستان تهران منتقل شدم كه شهيد محسن هميشه بعد از پايان مدرسه اش به ملاقات من مي آمد و الآن كه آن روز را ياد  مي كنم، فكر مي كنم يكي از بهترين روزهاي من بود، چون همچون محسن ها را داشتم. بله يك روز آمد براي خداحافظي و چقدر تلخ بود آن روز و خاطره اش. محسن رفت و شهيد شد، شهيد تاريخ. ببخشيد شهيد روز و زنده تاريخ، يادش گرامي.

بعد از شهادت محسن حدود دو سال درمان من به طول انجاميد و همه اش در اين آرزو بودم كه كي پايم خوب   مي شود تا بتوانم راه محسن را ادامه دهم و چه فكر بيهوده اي مي كردم، چون فكر مي كردم كه راه او را بايد در جبهه جنگ ادامه دهم ولي محسن دوست داشت من راه او را اول در خودسازي خود ادامه دهم و قسم مي خورم اگر اين راه را انتخاب مي كردم زودتر به مقصد مي رسيدم ولي بخاطر اين اشتباه هنوز هم نتوانسته ام راه بيفتم تا به مقصد نزديك شوم. بالاخره پايم كمي بهتر شد و دوباره قصد رفتن به جبهه را كرده و اين بار با شهيد حسين دهرويه و شهيد سيامك صالحي راهي شديم. آه كه چقدر خوب بود آن رفتن و چقدر تلخ بود تنها برگشتن. بعد از مدتي هم حسين شهيد شد و هم سيامك شهيد شد، هم جعفري كه آن روز كه مي رفتيم به بدرقه ما آمده بود، بعد از مدتي به جبهه رفت و شهيد شد و چقدر تلخ، كه وقتي مي رفتيم ميان شهيد دهرويه و سيامك مرا در آغوش گرفت و در حالي كه مي گريست گفت: «‌خوشا به حالتان، كاش من هم مي توانستم با شما بيايم » بعد از مدتي رفت و شهيد شد.

وقتي كه به گذشته خود مي نگرم اين نتيجه را مي گيرم كه خداوند چقدر مرا دوست داشت كه ملائكه هايي را به شكل انسان فرستاد تا با من رفيق شده و به من درس زندگي ياد دهند.

شهدا ملائكه هايي بودند كه ظهور كردند تا ما را با حقيقت آشنا كنند، در اين بين بعضي ها آنها را شناخته و با آنها به پيش خدا برگشتند و بعضي مانند من نفهميديم و نشناختيم و جا مانديم.

اينك اي شهداء، اين نداي سوزناك دوستتان علي كرمي را بشنويد، اگر او را به عنوان دوست خود قبول داريد انشاءالله  که همينطور است از خداوند براي من و ديگران (ما گنه كاران) طلب بخشش كنيد چون كسي را نزديك تر از شما به خداوند سبحان نمي شناسم. و از خداوند بخواهيد كه ما را نيز به جمع شما هرچه زودتر با دلي شاد و قلبي راضي و مطمئن همچنانكه رهبر شما و رهبر از دست رفته ما امام خميني اينچنين بود بياورد.

سالها گذشت در فراغ شما و ما زنده ايم                  ما را به سخت جاني خود اينچنين گمان نبود

امروز چهارشنبه 11/5/68 ساعت حدود 1 ظهر در آموزشگاه هواپيمایي كشوري به عنوان آموزش اين چند خط را تايپ كردم.

علي كرمي

شهيد علي كرمي در مورد كلمه توبه چنين مي گويد: از زماني كه من كلمه توبه را شناختم هزار دفعه اين كلمه را بر زبان آوردم اما هيچ وقت نتوانستم به آن پايبند باشم اصلا كل نظر من از رفتن به جبهه رفتن همين كلمه توبه است من
مي خواهم بروم به جبهه تا بتوانم توبه كنم.

شهيد كرمي مي گويد: قاسم زاده نورالهي امير عباسي همه اينها به فكر شهادت بودند و تا آخرين لحظه اي هم كه داشتند به شهادت مي رسيدند به فكر آن بودند.