شهید سیامک صالحیShahid Siamak Salehi

شهید سیامک صالحی در خانواده ای متوسط از لحاظ درآمد به دنیا آمد. خانواده شهید با مسجد کاری نداشته، اما نمازهای خود را می خواندند و از لحاظ انقلابی چندان اهمیتی به حضور در صحنه نمی دادند. شهید سیامک صالحی خود پایبند مسجد و پایگاه شهید سلطانی بوده و شبانه روز عمر خود را صرف کار و تلاش و کوشش در مسجد می نمود. او آچار فرانسه در پایگاه بود. یعنی در کاری که احساس می کرد بر زمین مانده است او اولین نفری بود که خالصانه و خاضعانه برای انجام آن بدون توقع به هیچ پاداشی یا بَه بَه و چَه چَه افراد، با اخلاص تمام آن کار را به سرانجام می رساند. روابط عمومی پایگاه عمده فعالیت او را تشکیل می داد. اما در برگزاری کلاسها، در پست های نگهبانی شبانه، در انتخابات، اردو، در واحد اقتصادی پایگاه تماماً در خدمت انقلاب و بسیج و مردم محل بود. او را کلید دار کعبه خطاب می نمودند زیرا تمام کلیدهای پایگاه در دست او بود. در برگزاری تمام مجالس دعا و بزرگداشت شهدا او نفر اول بود و در تمیزی مسجد و پایگاه همه جا اثر حرکات و سکنات او در جلوی دیدگان ما است. آقای باقری می فرمودند: روزی وارد مسجد شدیم و دیدیم که او مشغول رنگ زدن می باشد. خواستیم قلم را از او بگیریم و او مانع شد و به کارش ادامه داد و بعدها فهمیدیم که او روزه هم بوده است. واقعا فردی باهوش و با ذکاوت و زرنگ بود و از هیچ کاری خسته نمی شد و احساس خستگی به او دست نمی داد. قبل از شهادتش واقعا اثر تغییر و تحول در او مشاهده می شد و گویا در این دنیا نبود و حرف هایی که میزد خدایی بود و عشق به معبود و معشوق در آن موج می زد. او درس و دانشگاه را رها نمود و به فرمان رهبرش امام خمینی به جبهه شتافت. او یک قرآن جیبی داشت که در جبهه و پشت جبهه با آن خیلی مانوس بود و تماماً کارهای او بدون استثنا بوی اخلاص در عمل را داشت. از فعالیتهای مذهبی او هر چه که بگوییم کم گفته ایم. از اخلاق و رفتار و اخلاص در عمل او هر چه بگوییم باز ادای دِین ننموده ایم. فقط دلخوشی ما مصاحبه ای است که با او داشته و در آن به برادران بسیج قول شفاعت در روز جزا را داده است. او شهیدی است که همانند مولایش حسین بن علی (ع) تشنه کام و بر اثر تشنگی به شهادت رسیده بود و کبودی سینه و گلوی او نشان از اوج تشنگی داشت.

بر اساس آنچه از شهيد در پايگاه شهيد سلطاني و در منطقه مشاهده شده است شهيد در يك هفته پايان زندگي پر دردسرش واقعا تغيير و تحول چشمگيري در وجودش ايجاد شده بود و گويا در اين دنيا نيست و به جاي ديگري
مي انديشد و هر روز كه مي گذشت اين حالت كه مرغ وجودش از تنش مي خواهد پر بگشايد و برود بيشتر احساس
مي شد و اين حالت معنوي كاملا مشهود بود. بحث سياست در او معنا نداشت و مي گفت: ما فقط يك حزب داريم به نام حزب الله و رهبر فقط رو ح الله و وارد باند هاي سياسي و احزاب نمي شد و مي گفت: هر چه رهبرم بگويد همان است. او شهيد تشنه بسيج بود و همچون امام حسين (u) از اين جهت كه تشنه به شهادت رسيد شباهت داشت و هدفش الله بود و در راه خدا كار كردن را دوست داشت و مي گفت: دوست دارم در بسيج آموزش بينم و در مواقع لازم از انقلاب و كشورمان دفاع كنم. او در جبهه يك قرآن جيبي داشت و با آن خيلي مانوس بود او از بدو ورود به بسيج در روابط عمومي و در بسيج اقتصادي شركت داشت. او در دو رزم كه از طرف ستاد ناحيه برگزار شده بود شركت نموده و از رزم اول به دليل اينكه در ماه مبارك رمضان بوده رضايت نداشت. شهيد سيامك صالحي در مراسم تشييع جنازه شهدا، تدفين، مراسم ختم و هفت و چهلم و سالگرد شهدا خالصانه و خاضعانه كار و فعاليت مي كرد و مي گفت كه همه بايد در اين گونه
مراسم ها شركت نموده و فعالانه كار كنند و در مورد جلسات هفتگي پايگاه نظرش اين بود كه: جلسه هفتگي خوب است ولي برادران كمتر صحبت مي كنند و اگر به مسئو لين گوشزد شود كه به نوبت وصيت نامه اي از شهدا يا حديث و روايتي آورده و خوانده شود بهتر است. در مورد دعاي توسل در منزل شهدا و مسجد مي گفت كه بايد برادران را تشويق كرد تا شركت كنند و بايد دعاهاي كميل و توسل و زيارت عاشورا و غيره در منزل شهدا بر پا گردد. قبل از انقلاب فعاليت مخصوصي نداشت ولي بعد از انقلاب فعاليت هايي چون فروختن كتابهاي اسلامي شركت در تئاترهاي انجمن اسلامي مدرسه و در بسيج شركت داشت او هيچ وقت به جمع نگاه نمي كرد گاه مي شد كه تا ساعت يازده يا دوازده شب در پايگاه مشغول كار  و زدن پلاكارد  و ريسه زدن و جاروي مسجد و كارهاي خير ديگر مي بود. اين شهيد كار برايش عار نبود و هر كاري كه در مسجد و پايگاه معطل بود را با اخلاص تمام انجام مي داد. يكي از دوستانش مي گويد: من با سيامك صيغه برادري خوانده بوديم او يك بچه خيلي خوبي بود و او بسيار محجوب بود او روي آورده بود به بسيج و حقيقتا يك حجاب خاصي داشت و هر كاري كه در مسجد به او داده مي شد انجام مي داد و آن كارهايي كه خيلي از بچه ها از زير بار آن در مي رفتند و كوتاهي مي كردند او مشتاقانه انجام مي داد و يك مرتبه نشد يك اعتراضي يا يك كلامي بر زبان آورد او كاري را كه مي ديد روي زمين مانده انجام مي داد. او مي خواست به منطقه برود و در حقيقت فرار كرد و بالاخره خانواده اش را تحت فشار قرار داد و مي شود گفت كه ايشان نيز به صورت پنهاني به جبهه رفت آنها به جبهه هاي غرب رفته بودند و در آنجا هوا خنك بود و به صورت ناگهاني آنها را از جبهه هاي غرب به مناطق عملياتي در جنوب مي آورند كه هوا در آنجا بسيار گرم است و در آن زمان عراق تا ايستگاه حسيني پيش آمده بود و مجدداً اين مناطق را اشغال كرده بود و در جاده اهواز خرمشهر وضعيت بحراني بود و اينها در آن مناطق از فرط تشنگي شهيد شده و وقتي جنازه اين عزيز را آوردند تمام سينه و گلوي او كبود شده بود. هيچ گونه آثار تير يا تركش در بدن اين شهيد نبود. او در بحران ها و مشكلات سعي
مي كرد با صبر و حوصله بر آنها غلبه كند و روحيه اي بسيار شاد و بشاش داشت و كمتر عصباني مي شد هدف و
انگيزه اش خدمت در را ه انقلاب و اسلام بود و توصيه اش در خصوص كار كردن در راه خدا و انقلاب و پشتيباني از نظام جمهوري اسلامي و امام راحل بود.