شهید محمد علی بهرمنShahid Mohammad ali Bahreman

شهید محمدعلی بهره من در سال ۱۳۴۴ در خانواده مذهبی متولد شد. در همان زمان طفولیت به خاطر گرایش ذاتی علاقه وافری به دین و مسائل مذهبی داشت. همراه والدین خود در مراسمات مختلف دینی مذهبی شرکت می نمود. با خود اینگونه عهد نمود ، در مجالس خادم باشد و برای اهـل بـيـت عـليهم السلام خدمت نماید. این زمینه مساعد باعث شده بود تا در تمامی کارها و رفتارهای وی انعکاس پیدا کند و روز به روز بر حسناتش افزوده گردد. فردی رئوف ، دلسوز محله بود و تا حد توان از افراد مسن و ناتوان محل دستگیری می کرد و کارهای آنها را انجام می داد. با دوستان با مهربانی و عطوفت خاصی برخورد می کرد و در بسیاری موارد الگوی اخلاقی آنها شده بود. پدر گرامی ایشـان ضـمـن اشـاره به خوشرویی او اظهار دارد که محمدعلی جـوانـى فـوق العـاده بـود. با اینکه درس می خواند کار هم می کرد تا بدینوسیله بتواند از لحاظ اقتصادی به خانواده کمک نماید. رفتارش همیشه متین و محترمانه بود. این اواخر قبل آخرین اعزام رفتارش بسیار عجیب بود و همه فهمیدیم که محمدعلی دیگر شهید می شود. مادر گرامی شهید بهره من در مورد فضائل فرزندش چنین اظهار دارد: محمدعلی فرزندی بود که موجب خشنودی من بود من خیلی دوستش داشتم. در خیلی کارها کمک من بود ، حتی میگفت مادرجان من بچه های دیگر را نگه می دارم تا شما در کلاس های سوادآموزی شرکت کنید. خیلی دوست داشتنی بود ، الگویی برای دیگر فرزندانم بود و همیشه به آنها محبت می ورزید. بارها به قم سفر میکرد ، آنجا دعا میکرد تا به آرزوی خویش یعنی شهادت برسد و سرانجام در اسفند ماه سال ۱۳۶۴ در جزیره مجنون در عملیات خیبر شهد شهادت نوشیده و به مقام رفیع شهادت نائل می گردد.

یک درس ؛ یک تکلیف

مقام رضا عبارت است از خشنودی و فرحناکی عبد از حق ، مرادات او و قضا و قدر او. و لازمه این خشنودی، خشنودی از خلق نیز هست و حصول فرح عام میباشد. پس مرتبه اول رضا آن است که پس از دخول در تحت ربوبیت الله، از این تربیت الهیه خشنود باشد. و علامت آن، آن است که علاوه بر آن که مشقت تکلیف برداشته شود، از اوامر الهیه خشنود و خرم باشد و آن را به جان دل استقبال کند، و منهیات شرعیه پیش او مغبوض باشد، و دلخوش باشد به مقام بندگی خود و مولایی حق. درجه دوم، رضا به قضا و قدر حق است، یعنی خشنودی از پیش آمدهای گوارا و ناگوارا و فرحناکی از آنچه حق تعالی برای او مرحمت فرموده ـ چه از بلیات و امراض و فقدان احبه باشد، و چه از مقابلات آنها ـ و پیش او بلیات و امراض و امثال آن با مقابلاتش یکسان باشد و در این که هر دو را عطیه حق تعالی شمارد و به آن راضی و خشنود باشد. بنابراین، همان عشق و رضایتی که به ذات مقدس حق پیدا میکند، به همه نظام وجود ـ از آن جهت که لازمه کمال مطلق است ـ پیدا میکند. و این است طریقی برای آنان که رضای حق می جویند و شهید بهره من و امثال او در این راه مشتاقانه گام نهاده و تا آخرین مرحله پیش رفتند و اینک ماییم که بایستی با الگو قرار دادن مشیء آنها خویشتن خویش را پرورانده تا در صراط مستقیم حرکت نماییم.