شهید فضل الله شاهواروقی فراهانیShahid Fazlullah Shahvaroqi Farahani

خاطرات شهید

1) آقاي باقرپيري می گویند: ما بچه ها دور هم جمع بوديم مطلبي پيش آمد و شخصي مزاح كرد و همه خنديدند از جمله شهيد فراهاني يك كمي صداي خنده از تبسم گذشت و قهقهه جزیي شد چند دقيقه اي طول نكشيد كه شهيد فراهاني برافروخته شد و سرخ شد و صورتش گداخته شد و سري تكان داد و گفت خدا از ما بگذرد افراط كرديم منقلب شد و تا دو سه ساعتي كه با هم بوديم در آن شب چهره اش برافروخته و منقلب بود و اين امر خط مشي شد براي ما تا بتوانيم خودمان را كنترل كنيم.

2) آقاي جليل باقرپيري می گویند: شهيد فراهاني در بازار تهران كار مي كردند و يادم هست كه موسي خياباني از سران منافقين بودند و او را در يك خانه تيمي كشته بودند همان روز ما رفتيم به جلوي درب مغازه شهيد فراهاني در باب همايون تهران و نزديك ظهر بود رفتيم و گفتيم كه خبر خوش داريم برايت و گفتيم كه موسي خياباني را هم زدند هيچوقت ما او را آنقدر خوشحال نديده بوديم خلاصه ناهار ما را مهمان كردند و سور دادند.

3) آقاي جليل باقرپيري می گویند: يك هفته مانده بود به شهادتش و شهيد فراهاني رفته بودند و در سپاه نام نويسي كرده بودند و ده روز بعد قرار بود به دوره سپاه اعزام شوند آمد و گفت عمليات است و مي خواهم بروم به منطقه هر چه با او صحبت كرديم كه چند روز صبر كن و با سپاه برو به منطقه گفت: نه حتماً بايد بروم الا و بالله بايد بروم و رفت و به سمت شهادت شتافت و او نيز لقاء يار را در آغوش گرفت.

4) شهيد محسن سلطاني از خاطرات خود مي گويد: وقتي وارد بسيج شدم مي ديدم كه دعاهاي توسل و دعاهايي كه در پايگاه برگزار مي شود شهيد فراهاني همواره حضور داشته و با اخلاص دعا مي خواند و وقتي در كتابخانه كتاب مي خوانديم او هميشه به خواندن دعا مشغول بوده و با اخلاص نماز و دعا مي خواند و گريه اش مي گرفت و در بعضي مواقع نمي توانست دعا را ادامه داده و بخواند.