شهید علی اکبر تفرحیshahid Ali akbar Tafarrohi

دلنوشته به شهید

*باذن الله…

مرا با چشمانت ببر / با عباس ها مهربان تر باشیم*

شاید کمتر کسی می دانست فامیلی اصلی اش چیست، توی محل به علی همدانی معروف بود، سال۶۳ در اشنویه کردستان شیمیایی شده بود. چند سال بعد به همین دلیل کلیه هایش از کار افتاد، همشیره اش کلیه اش را به علی آقا اهدا کرد، هنوز به زندگی عادی برنگشته بود که سوی چشمانش کم شد. کم کم با عصای سفیدش توی محل رفت و آمد می کرد.

گاهی که می آمد عیادت محمد داداش او را تا منزل شان همراهی می کردم، گاهی هم تا بقالی حسین آقا برای خرید…

پول هایش را در جیب های مختلف می گذاشت، من هم در همان عوالم کودکی فکر می کردم علم غیب می داند که پانصد تومانی را از هزاری تشخیص می دهد.

گاهی هم با لمس کردن اسکناس ها رقمش را متوجه می شد…

ساعت مچی صوتی ای داشت که زمان را برایش اعلام می کرد، هر بار که می دیدمش می گفتم: «علی آقا جانِ من یک بار دیگه بزن دکمه اش رو…»

از شما چه پنهان، اگر چشم غره های محمد داداش نبود هر بار باطری ساعتش را مرخص می کردم…

زمان گذشت و جوان تر شدم که اجازه ام را از ابوی خدا بیامرزم گرفت که برویم باشگاه کشتی…
باشگاه چند منظوره توی خیابان معیری حوالی میدان منیریه بود، من و مصطفی برادرزاده علی همدانی که هم سن و سال بودیم می رفتیم توی سالن کشتی و علی همدانی هم می رفت در باشگاه بدن سازی کنار سالن ما با یکی از رفقایش ورزش می کرد. وقتی زیر آن وزنه ها دیدمش همتش را ستودم…

عصرها هم با اتوبوس از دم اداره پست ۴راه لشگر می آمدیم خانه… عوارض شیمیایی باعث شد که به کرج نقل مکان کنند…

پدر علی آقا فوت شد، آمده بود محل، تا اعلامیه چهلم پدر مرحومش را پخش کند. نبودم محل که ببنمش، شب از کرج زنگ زد و گفت که دلم برایت تنگ شده بود، خواستم که ببینمت…
سیدخانم می گفت: علی آقا حسابی لاغر شده بود، رنگ صورتش سیاهِ سیاه شده بود، داروهای قلابی کار خودش را کرده بود…

دو ماه بعد خبر آمد که علی آقا هم شهید شده، بچه های محل کوچه را آب و جارو کردند، دم مسجد خامس آل عبا گلدان گذاشتیم..
چه تشییع باشکوهی بود، اما چهره ظاهری اش مثل آن روزها که باشگاه می رفتیم نبود…
پیکرش را در قطعه شهدای شیمیایی به خاک سپردیم و برگشتیم.
محمد داداش یکی دو سالی بود که بار سفر را بسته بود، و علی آقا این بار هم حتما به دیدارش رفت دیداری که دردی در جسم نداشتند… ان شاءالله که هر دو بر سر سفره عباس بن علی(ع) و سالار شهیدان مهمان باشند.

چند روز پیش که با یکی از دوستان همدانی در خصوص حسینیه همدانی ها گفت و گویی داشتیم یاد جانبازِ شهید علی اکبر تفرحی افتادم…

بعد هم آن دوست جست و جویی در دکتر گوگل کرده بود و گفت: « همسرش کتابی به نام مرا با چشمانت ببر» نوشته…

علی آقای عزیز، رفیق شهیدم که به سن و سال جای پدرم را داشتی و با من با محبت و برادرانه رفتار کردی، روحت شاد
شما هم ما را یادت کن…

با عباس ها مهربان تر باشیم
رضا شاعری