شهید سید محراب حسینیShahid Seyed Mehrab Hosseini

شهید سیدمحراب حسینی در سال 1335 در یکی از روستاهای محروم بابل از استان مازندران به دنیا آمد. وی دوران تحصیلات ابتدایی را در همان روستا و دوره متوسطه تحصیلی را در شهر بابل گذراند. در همان دوران در فعالیتهای دانش آموزی و محلی فعالیتهای دینی و مذهبی داشته و برای هم سن و سالان خود کلاس قرآن دایر میکرد و در این راه از پدر گرامی خویش که سیدی وارسته بود، بهره می جست. کودکان و جوانانی که در این کلاسها شرکت میکردند همگی در سنین جوانی به شهادت رسیدند و تنها یکی دو نفر از آنها باقی مانده اند که آنها نیز از مجروحین شیمیایی جنگ تحمیلی هستند. شهید سید محراب حسینی پس از قبولی در دانشکده افسری نیروی زمینی، تحصیلات دانشگاهی خود را که تا اوائل انقلاب ادامه داشت پی گرفت و البته در این راه سختیهای زیادی را متحمل شد. از جمله اینکه به خاطر فقیر بودن خانواده می بایست کار میکرد و از طرفی به همین دلیل چون نتوانسته بود منزلی را در شهر اجاره کند (در دوران دبیرستان در بابل و در دوره دانشکده در شیراز و تهران) شبها را در مغازه محل کار می گذراند. در سال 1357 همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی از دانشگده با درجه عالی فارغ التحصیل شد. با توجه به زمینه سازیهایی که ایشان و سایر برادران ارتشی پیرو خط امام، در داخـل ارتش انجام داده بودند، وی جـزه اولیـن گروههای بودند که به مردم ملحق شدند و به یاری مردم و انقلاب آمدند. وی دوران خدمت خود در سالهای 57 تا 60 در شهرهای مختلف از جمله ایلام، زابل، اهـواز گرگان خدمت نمود و فعالیتهای زیادی داشت. شهید سیدمحراب حسینی در کنار تمام سختیها، نسبت به خانواده بسیار مهربان و رئوف بوده و به آنها محبت می کرد. از ایشان دو پسر به یادگار مانده است که رضا پسر بزرگتر در حال حاضر سال چهارم دانشگاه در رشته هنر مشغول تحصیل هستند و مهدی پسر کوچکتر نیز پس از اخـذ دیپلم متوسطه جذب بازار کار شده است. شهید سیدمحراب حسینی سرانجام در فروردین سال 1360 در محور عملیاتی کرخه – دزفول به فیض عظیم شهادت نائل گشته و به دیگر باران خویش پیوست.

یک درس ؛ یک تکلیف

در گفته های نقل شده در مورد شهید سید محراب حسینی به مقام تسلیم بودن او اشاره شده است و در خصوص نماز شبهای وی بسیار سخن گفته شده است، تسلیم یکی از صفات نیکوی مؤمنین است که به واسطه آن طی مقامات معنوی و معارف الهی میسر شود، و کسی که تسلیم پیش حق و اولیاء خدا شود، و در مقابل آنها چون و چراونکند، و با قدم آنها سیر ملکوتی کند، زود به مقصد می رسد. در سیره ملکوتی، باید انسان کوشش کند تا هادی طریق پیدا کند و چون هادی را پیدا کرد، باید تسلیم او شود، و در سیر و سلوگ رهرو او باشد، و قدم را در جای قدم او گذارد. و ما چون نبی اکرم ﷺ را هادی طریق یافتیم و او را واصل به تمام معارف میدانیم، باید در سر ملکوتی از او تبعیت کنیم بی چون و چرا. تمام شرگ و شکها از آن پیدا می شود که روح انسان تسلیم ولی مطلق که حق تعالی است، نکرده و اگر روح تسلیم شد، تمام ممالک وجود تسلیم او خواهد شد.