شهید سید رضا موسوی ترکمانShahid Reza Moosavi Torkaman

شهید سردار شهید اسلام سید احمد موسوی (ملقب به سید رضا) فرمانده گردان توحید از گردان ضربت جندالله بانه، فرزند میر مختار در سال 1341 در خانواده مذهبی در یکی از محله‌های تهران پا به عرصه حیات گذاشت و در یک محیط آکنده از صمیمیت زندگی را شروع کرد.
او از کودکی فردی عادی نبود، استعداد، ذوق و سلیقه‌ای فوق العاده داشت. در کنار تحصیل در کارها تا جایی که در توان داشت به پدرش کمک می کرد و از نظر تقوا، دیانت و ایمان آن قدر احساس وظیفه می کرد که می گفت: «خاک شیعه مسئولیت خیز است و شیعه بودن مسئولیتی ایجاد می کند.» در برابر خدایش خاضع و فروتن بود و از کودکی سعی در شناخت محیط اطراف خود داشت. حدوداً ده ساله بود که خواندن نماز را شروع کرد.
در بحبوحه انقلاب اسلامی چه شب ها که وی در کنار دیگران به خصوص برادرش در سخنرانی ها و جلسات به ضبط، پخش و نشر سخنان رهبر انقلاب و توزیع و پخش پوسترهای امام و اعلامیه‌های آگاهی بخش امام می پرداخت. در زمان اوج گیری انقلاب یکی از افراد فعال بود و همیشه در تظاهرات و راهپیمایی ها و جلسات مذهبی و انقلابی یکی از پیشتازان بود. دوستانش وجود او را در جلسات ضروری می دانستند چون به عنوان یکی از چهره های فعال انقلابی مشخص شده بود. از خصوصیات بارز وی یکی پشتکار فراوان و دیگر قدرت تحمل سختی های بسیار در انجام کارهای طاقت فرسا بود. این دو صفت عامل موفقیت او در فعالیت هایش به شمار می رفت.
چه شب ها که با چوب و کوکتل مولوتف با بقیه دوستان بر سر چهار راه ها و میدان ها کشیک می دادند … شهید موسوی می گفت: «اگر بخواهیم فقط یک ویژگی برای انقلاب خونبارمان قائل شویم آن اسلامی بودن این انقلاب است و مردمی که با مشت های گره کرده با پیروزی از قائم عظیم الشأن انقلاب علیه طاغوت قیام کرده و دیوها را از این سرزمین راندند، تحرک اصلی شان ایمان به این دین کامل بود و بدین علت بوده که همواره از ابتدای این حرکت عظیم با ایثار گروه های بسیار سعی در شکوفایی و حراست از این دستاورد بزرگ داشته اند و در این راه صالحینی بوده اند که با وجود ایثار بهترین و مهمترین گنجینه هایشان هنوز هم آماده‌اند که در این طریق فداکاری و جانبازی بیشتری بنمایند«.
با شروع جنگ تحمیلی دو داماد این خانواده به جبهه اعزام شدند که یکی در دهلاویه اهواز همراه شهید سردار اسلام دکتر چمران و دیگری در خونین شهر به درجه شهادت نائل گردیدند و مسئولیت خانواده های این دو شهید را سید احمد موسوی به عهده گرفت. به دلیل علاقه وافری که به این انقلاب داشت می خواست از طریق سپاه به جبهه اعزام گردد ولی مادرش مانع رفتنش شد.،اما او با عنوان دیگری راهی جبهه شد.
شهید موسوی می گفت: فداکاران اسلام از زمان پیامبر تا کنون رنج ها دیده اند و شکنجه‌ها کشیده‌اند و بدین گونه دین اسلام را حفظ کرده‌اند و به ما رسانده‌اند. اینک نوبت جهاد و فداکاری در راه دین به ما رسیده است تا چگونه از عهده به انجام رسانیدن این مسئولیت بزرگ برآییم. الان زمان رفتن به خدمت سربازی من است و پادگان ها خالی شده‌اند و به نیرو احتیاج است، من باید به خدمت بروم. او جهت آموزش فنون نظامی به پادگان 06 اعزام گردید. بعد از دوره ی آموزشی به کردستان اعزام شد و در پاکسازی منطقه نقش بسزایی ایفا کرد. فرماندهی گروهان توحید از گردان ضربت جندالله بانه را بر عهده گرفت و 18 ماه تمام در بانه انجام وظیفه نمود.
به بیان یکی از دوستان همرزمش شهید موسوی همیشه در صحنه و آماده به خدمت بود. در هر گوشه ای که احتیاج به نیرو و مرد مبارز احساس می شد او حضور داشت و هجرت و شهادتش درس بزرگی را به دیگران آموخت. اخلاق حسنه سید راهنمای دوستان و همسنگرانش بود و در زندگی اجتماعی در کمک به برادران و خواهران دینی اش تمام سعی خود را می نمود.
مادرش می گفت: صحبت هایش برای ما سرمشق زندگی است. وقتی با دوستان سربازش به خانه می آمد حتی اگر ده دقیقه یا یک ربع به حاضر شدن ناهار مانده بود با غذایی ساده (تخم مرغ و یا نان و پنیر) از دوستانش پذیرایی می کرد تا به دنبال انجام وظیفه و مسئولیت محوله بروند.
سید احمد می گفت: «مادرجان! به فرموده مولا علی (علیه السلام) این ها همان سربازانی هستند که زینت کشورند، پاسدار حرمت قانون و نگهبان استقلال کشورند که با ناتوانان و بیچارگان فروتن و با کردنگشان همچون قهر الهی بی رحم و توفنده.» و اما توفنده تر و کوبنده تر از این ها و لختی از خون شهدای عزیز اسلام، حجاب شما زنان فداکار اسلام است و همیشه در نامه هایش نیز حجاب را سفارش می کرد.
زمانی که به مرخصی می آمد خاطراتی از شهامت و شجاعت سربازان اسلام را برای خانواده به ارمغان می آورد. این اواخر می گفت: مادرجان! دلواپس من مباش، من لیاقت شهادت را ندارم، خدا خالص ها را انتخاب می کند. برای نمونه بگویم که چند هفته پیش در عملیاتی در یک منطقه بار و بنه مان را زمین گذاشتیم که استراحتی کرده باشیم بعد از مدتی متوجه شدیم که در محاصره مین‌ها قرار گرفته‌ایم و معلوم نبود که چگونه از روی آنها پیشروی کرده بودیم.
سرانجام وی در این راه پر عظمت با خدایش وارد معامله شد و جانش را هدیه کرد و در تاریخ 1362/10/09 در غروب یک روز جمعه در عملیاتی که فرماندهی گروهی را بر عهده داشت تیری به بازویش اصابت می کند.یکی از همرزمانش می گوید گفتم: سید دیگر بس است وی گفت: نه چیزی نیست برادر و همین طور در زیر آتش از گلوله ها رو به جلو حرکت می کرد و می دوید و به تمام سربازان در سنگرهایشان مهمات می رساند که باز تیری به سرش می خورد اما سطحی بوده، دوباره به مبارزه خود ادامه می دهد که بالاخره تیر سوم کار خودش را می کند و گلوله عمیق به سرش اصابت می کند و پشت سرش را می شکافد و او به آرزویش، یعنی شهادت و لقاء الله می پیوندد.