شهید منوچهر دین صفتShahid Manouchehr Din Sefat

خاطرات شهید

1) يك بار هم ديده نشد كه اين شهيد گله مند و ناراحت باشند او عاشق امام و انقلاب بود و جانش را در اين راه تقديم نمود و از افرادي كه رذايل اخلاقي داشتند و گروه هايي كه منافق بودند بدش مي آمد. شهيد دين صفت در مراسم ها شركت مي كرد و در دعا ها هميشه حضور داشت و اوقات بيكاريش را در محيط مسجد و كارهاي مسجد مي گذراند او به فردي حزب اللهی مي گفت كه عضو كفار و منافقين نباشند و مي فرمود تمام انسانها در خسران هستند مگر آنهايي كه در سوره والعصر آمده است 1-كساني كه ايمان به خدا دارند 2- عمل صالح انجام مي دهند (ريا و دو رويي نداشته باشند ) 3- كساني كه به حق سفارش مي كنند 4-كسانيكه به صبر در مصائب سفارش مي كنند. شهيد دين صفت از امام خميني تقليد مي نمود او اكثر روزنامه ها را مطالعه مي كرد .

2) برادر شهيد درباره شهيد مي گويد: بيشتر مطالعات منوچهر كتاب هاي فرهنگي، علمي و مذ هبي بود از انسان هايي كه بي هدف و بي مسئوليت بودند بدش مي آمد و به انسان هاي با تقوا و با ايمان و وظيفه شناس علاقه داشت و اوقات فراقتش را بيشتر به مطالعه كتاب و روزنامه مي پرداخت و در مسجد ابوذر تدريس قرآن داشت. آرزويش نويسندگي بود و در سن 18 سالگي ما احساس كرديم كه شخصيتش در حال تغيير و تحول است و همان شد كه به فكر رفتن به جبهه افتاد و در قسمت تداركات و كمك رساني به جبهه فعاليت مي نمود با پدر و مادرش مهربان و صميمي بود و به آنها احترام خاصي مي گذاشت توصيه اش مطالعه كتاب نهج البلاغه و احاديث حضرت علي (ع) بود ايشان در كارهايش و انجام دقيق آنها جدي بود او از نظر كار كردن و كمك به كتابخانه فعاليت زيادي داشت و هيچ وقت خسته نمي شد هميشه در حال فعاليت بودند كه پاي بچه ها را به كتابخانه و مسجد باز نمايد.   

3) يكي از دوستان شهيد دين صفت مي گویند: از او هر چه بگوييم كم گفته ايم بچه اي بسيار ساكت بود و هميشه سعي مي كرد كه بچه ها را هدايت كند، نصيحت كند، سفارش كند او در دادستاني كار مي كرد و در كرج به شهادت رسيد. نحوه شهادتش به اين ترتيب بود كه وقتي تير بر سر ايشان خورده بود داشت كتاب مطالعه مي نمود كتابي به نام پرواز در ملكوت از امام روح الله، كه تيري توسط منافقين كور دل شليك شده و به سرش مي خورد و هيچكس متوجه نمي شود تا اينكه پس از چند لحظه مي بينند كه او در ماشين نشسته و سرش روي كتاب افتاده بعد متوجه مي شوند كه به شهادت رسيده است.

4) برادر كشاني می گویند: دومين جلسه پست نگهباني در پايگاه بود و در آن زمان مسجد حياط داشت و شب نگهباني بود و بچه ها در حياط خوابيده بودند. يك اسلحه ژ3 تاشو آقاي باقر پيري آورده بودند و آنرا باز نموده و نيمه كاره رها نمودند و رفتند. برادران سعيد آبرومند و علي اصغر صادقيان آن را برداشته و چكاننده را در اسلحه قرار دادند و ماشه را چكاندند تيري شليك شد و از قسمت پاهاي بچه ها رد شد و شخصي به نام امير پاهايش زخمي شد و قسمتي از ران و گوشت پايش را برد و مسير تير ادامه يافته و به پاي شهيد دين صفت كه در آنجا بود اصابت مي نمايد و او چيزي نمي گويد ما شتابان آن بنده خدا را سوار ماشين كرديم و مي خواستيم او را به بيمارستان ببريم كه پس از چند صباحي آقاي دين صفت مي گويند بابا من هم تير خورده ام و من را هم به بيمارستان ببريد و ما او را نيز به بيمارستان برديم.

5) برادرش مي گويد: روزي ما وارد منزل شديم و ديديم كه منوچهر تمام كتاب هاي كتابخانه را دور و بر خود چيده و در حال جمع آوري احاديث و سخنان امامان و پيغمبران است.

6) پدر شهيد نورالهي مي فرمود: شهيد عليرضا نورالهي فرزند من با شهيد دين صفت دو كتاني نو گرفته بودند و ديدند كه يك خانواده اي در سر كوچه كه دو فرزند دارند نياز به اين كتاني ها دارند و مستمند مي باشند اين دو عزيز كتاني ها را نپوشيده  و بردند دادند به آن خانواده و آن دو فرزند محتاج.

7) مادر شهيد مي گويد: منوچهر هميشه مي گفت اول نماز بعد غذا و تا نماز نمي خوانديم اجازه نمي داد كه غذا تناول كنيم.

8) مادر شهيد مي گويد: با اينكه از لحاظ مالي در مضيقه بوديم وقتي به منوچهر پولي مي داديم مي رفت و كتاب مي خريد و مي برد به زندانيان مي داد تا آنها مطالعه نموده و هدايت شوند.

9) مادرش مي گويد: بعد از شهادتش من هر وقت كه گلايه مي كردم به خوابم مي آمد و يادم هست كه حتي يك بار آمد و مرا به كناري زد و در كنار من گرفت و خوابيد.