شهید مجید حیدریShahid Majid Heydari

شهید مجید حیدری در سال 1347 در یک خانواده مذهبی و اصیل در جنوب تهران چشم به جهان گشود. دوران تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در محل مذکور به پایان رسانید و از اوایل سال 1357 خود را با انقلاب آشنا نمود و با آنکه سن کـمی داشت ولی انقلابی بودن را وظیفه خود می دانست. ایشان بعد از شروع جنگ تحمیلی از طرف مدرسه جهت بازدید از جبهه به مدت یک هفته به خرمشهر اعزام شد. این بازدید باعث شد که او دلباخته جبهه شود و سرانجام نیز روح پروازگرش نتوانست آرام گیرد. وی که سراپای وجودش شور و شوق و جنبش و جوشش و ایثار و اخلاص بود آرام ننشست و مجددا راهی جبهه شد. مجید که برای پنجمین بار اعزام شده بود، در جبهه در میان همسنگرانش مجید مهربان معروف بود و او را دلسوزترین رزمنده نامیدند. وی دنیا را یک منزل فانی می دانست. افراد کوچکتر از خودش را همیشه به وسیله نامه هایش به مدارس و به بسیج دعوت میکرد. علاقه خاصی به حضرت امام داشت و جبهه رفتن را امر او و امری واجب می دانست. وی در کلیه عملیاتهای جنوب و غرب کشور شرکت کرده بود. چندین بار به علت موج گرفتگی دچار بیماری شده بود و در عملیاتهای آخرین نتوانسته بود که شرکت کند. در آخرین مرخصی که به منزل آمده بود همه از چهره نورانی وی متعجب بودند و از آن صورت نـورانـی در حیرت فـرو می رفتند. عاشق شهادت بود و میگفت به وسیله خمپاره شهید می شود و شهید شدن وی بر همه ثابت شده بود. سرانجام وی در تیر ماه سال 1365 و در عملیات کربلای 1 در منطقه مهران در اثر اصابت ترکش خمپاره شهد شهادت نوشیده و روح عرفانی اش به  ملکوت اعلاء پرواز نمود.

یک درس ؛ یک تکلیف

شهید مجید حیدری در پایان وصیتنامه خود میگوید:

در آینده این شهدا هستند که چون شمع فروزان برای هدایت جامعه پرتو افشانی خواهند کرد ……

خانواده شهدا را تنها نگذارید و به آنها سرکشی کنید. .

در یک فرصت کوتاه و با کمی تأمل در کارهای خود، ببینیم که چقدر به این حرف اعتقاد داریم و بدان عمل میکنیم. آیا می توان با عمل کردن به این توصیه، فرهنگ و تاریخ شهید و شهادت را نسل به نسل، به آیندگان منتقل کرد؟ آیا انتقال تـاريخ گذشتگان، آنهایی که در یک مقطع زمانی با رشادتها و ایثارها و دلیریهای خود از این میهن و دین دفاع کردند، کاری مهم و وظیفه ای بس خطیر نیست؟ چگونه و تا چه حد در این امر مهم سهیم بوده ایم و توانسته ایم بعد از جنگ آن را انجام دهیم؟ در این کار همه و همه می توانند دست به دست هم دهیم و برای آن تلاش نماییم و از کارهایی که در خلاف مسیر و اهداف شهدا است پرهیز نماییم.