شهید محمود غلامیShahid Mahmoud Gholami

شهید محمود غلامی در سال 1349 در شهر نجف آباد اصفهان در خانواده ای مذهبی و متدین دیده به جهان گشود. وی در دوران کودکی که به همراه خانواده خویش در تهران زندگی میکردند، در فعالیتهای بسیج شرکت داشته و همزمان با جنگ تحمیلی در حالی که بیش از 13 سال نداشت در جبهه ها حضور یافت و از آنجایی که سن او کم بود و از اعزام او جلوگیری به عمل می آمد، برای این حضور خیلی تلاش نمود. نهایتا در سال 1361 پا در وادی عشق و ایثار میگذارد. وی در گردان تخریب مشغول خدمت شـد. تخریب از مسائل مهم در عملیاتهای جنگی بـه شـمار می رود و حساس ترین و سخت ترین کاری بود که وی انتخاب نمود. بزرگان میگویند که وصف گردان تخریب بسیار مشکل است، واحد تخریب تجلیگاه عشق و ایثار و گذشت و فداکاری و استقامت و شجاعت و تقوی و. ….. است. شهید غلامی در عملیاتهای والفجر مقدماتي، والفجر یک، والفجر چهار (در این عملیات ایشان به فیض جانبازی نیز نائل آمد) خیبر، بدر، والفجر 8 ، کربلای 1 ،کربلای 4 ،کربلای 5 ،کربلای 8 ، نصر 7 ، بیت المقدس 2 و 4 و 7 ، عملیات قدیر و مرصاد شرکت داشته و در مقابل دشمن کوردل شجاعانه جنگید. او واقعاً یک کارشناس عالی انفجارات و تخریب و مهندس موانع بود. در آستانه عملیات کربلای 5 بود که پدر گرامی اش دار فانی را وداع گفت که شهید غلامی برای مراسم سوم پدر به تهران آمد و یکروز بعد که مارش عمليات بـه صـدا درآمد فوراً عازم منطقه شد و چند روزی نگذشت کـه مـصادف با شب هـفـت پـدر مرحوم خویش از ناحیه دست راست مجروح گردید که برای مداوا به اصفهان منتقل شد.

شهید غلامی اسوه شهادت ت بود ولی تقدیر چنین بود که بعد از قطعنامه به پشت جبهه برگردد. پس از قطعنامه 598 ، در اولین ماموریت تفحص شهداء در سال 1369  در حالی که چند ماه از مراسم ازدواج او نگذشته بود، اعزام شد. او که با جمع شـدن فره فیض کریم در زمان جنگ، نتوانسته بود به فیض شهادت نائل گردد، این بار در میدانهای تفحص، سفره حق را گسترانده دید و خود را آماده شهادت نمود. همسرش بارها او را شب هنگام در حال سجده می دید که گریه و زاری میکند. و این گریه و زاریها بود که عاقبت زمین فکه آن امانتی را که از اولین اعزام در دی ماه 1361 تا دیماه 1374 برای او نگه داری میکند و همان مین سهم محمود گشته و نتیجه آن دیدار محبوبش بوده است و به گفته رسول خدا ﷺ – : تنها مزد جهاد ؛ شهادت است، که او نیز مزدش را گرفت.

آید آن روز که من هجرت از این خانه کنم

 از جهان پر زده در شاخ عـدم لانـه کـنـم

رسد آن حال که در شـمع وجـود دلدار

 بال و پر سوخته کـار شـب پـروانـه کـنـم