شهید حجت الاسلام عنایت الله احمدیShahid Enayatollah Ahmadi

حاج شیخ عنایت اله احمدی فرزند عزیزاله در دوم تیرماه ۱۳۰۴ در روستای کوسج آباد از توابع شهرستان خدابنده به دنیا آمدند. از آغاز کودکی بسیار فرد پرکار و مهربان و خداجود بود. از سن ۷ سالگی وارد مکتب خانه شد. بسیار فرد هوشیار و درسخوان بود که در بین شاگردان مکتب خانه از نظر انشاء نمونه شناخته شد. ایشان در سن جوانی صدای بسیار رسا و خوبی داشت. مداح اهل بیت بود. در سن ۲۰ سالگی مربی قرآن شد و خیلی ها بوسیله ایشان قرآن خوان و قاری قرآن شدند.

فعالیت های بسیار دیگری هم داشت. در سن ۲۴ سالگی ازدواج کرد و در همان سن وارد حوزه شد و درحوزه شهرک هیدج (از توابع شهرستان ابهر) مشغول شد و به مدت ۱ سال در همان حوزه بود و پس وارد حوزه علمیه شهرستان قزوین شد و در همان جا معمم شد (عمامه گذاری کرد). سپس وارد حوزه علمیه بازار در تهران شد و پیش مرحوم آیت الله خونساری مشغول درس خواندن شد و تا حدود خارج پیش رفتند و بعد هم خارج می خواندند. از همان آغاز فعالیتهای انقلابی خود که از سال ۱۳۴۲ شروع شد بسیار فرد انقلابی و عاشق امام بود و در تمام تظاهرات و راهپیماییها شرکت داشت. در مساجد بر علیه شاه و رژیم پهلوی سخنرانی میکرد و مردم را آگاه میکرد. حتی بخاطر همین برنامه ها چندین بار دستگیر شد. اعلامیه های امام را در خانه پنهان میکرد و بین مردم در فرصت مناسب پخش میکرد تا شروع پیروزی انقلاب . پس از پیروزی انقلاب در کنار امام و پیرو خط امام بود. پس از آغاز جنگ مردم را آماده برای دفاع از موازین اسلام و مملکت می کرد. در تبلیغات جبهه وجنگ شرکت می کرد. سال ۶۳ وارد حوزه علمیه شهرستان ابهر شد و مدیر حوزه امیرالمومنین شد ومدرس آنجا هم بود به شیوه استادی عالی درس می داد و همه شاگردان از آن جناب راضی بودند و سه بار جبهه بعنوان مبلّغ و رزمنده به جبهه رفت و تکهای سنگین در کردستان شرکت داشت و در آزادسازی چند تا از روستاهای سقز پاوه و بانه شرکت داشت و در آخرین باری که می خواست به جبهه برود در سانحه هوائی به دست مزدوران بعثی صدامی در آسمان اهواز به همراه آیت اله محلاتی و چند تا از یاران ایشان به شهادت رسید. عاشق بود، عاشق امام حسین و امام بود. آن شب بسیار چهره نورانی داشت. خلاصه بگویم اخلاق پیامبر گونه داشت تمام همسایگان از ایشان راضی بودند به عیادت مریضان می رفت. سرانجام ایشان که از طریق سازمان تبلیغات اسلامی به عنوان مبلّغ قصد عزیمت به جبهه جنوب را داشتند که در تاریخ ۱ اسفندماه ۱۳۶۴ در آسمان اهواز بر اثر سانحه هوائی که از طرف هواپیماهای رژیم متجاوز عراق بود به فیض شهادت نائل آمدند. مزار شهید بزرگوار در گلزار شهدای تهران است.

از تحصیل تا تبلیغ

وی در سال 1304 در یکی از قریه های زنجان به نام کوسج آباد(شهرستان خدابنده) در خانواده ای مذهبی به دنیا آمد. از کودکی علاقه فراوانی به تحصیل داشت و با مشکلات فراوانی که برای تحصیل فرزندان رعایا وجود داشت، با قبول تمامی مشکلات به تحصیل پرداخت. ایشان چند سال در مکتب به تدریس پرداخت و پس از ازدواج به قزوین آمده، به تحصیل در حوزه علمیه آن شهر پرداخت. پس از مدتی به هیدج ابهر رفته، به تدریس و تحصیل پرداخته، در آن جا شاگردان فراوانی را تربیت کرد. سپس حوزه علمیه بازار تهران را برای تدریس و تحصیل انتخاب نمود.

در آستانه پیروزی انقلاب، همیشه در تظاهرات ها شرکت داشت و خود را موظف می دانست تا فرامین امام(ره) را در قالب تبلیغ به گوش مردم برساند و مردم را در مورد انقلابی که در حال شکل گیری بود آگاه کند. پس از پیروزی انقلاب، در شورای روحانیت مبارز غرب تهران به فعالیت پرداخت. سپس به دلایلی از این شورا بیرون آمد و امام جماعت چند مسجد شد.

خارِ چشم منافقان

او در طول عمر شریف خویش همواره به مبارزه با منافقین و روحانی نماها پرداخت و از رهگذر این مبارزه، استهزاها و رنج های بسیاری را به جان خرید تا جایی که در هر مسجدی که به منبر می رفت، عده ای پای منبرش حاضر می شدند و مزاحم ایراد خطبه های افشاگرانه اش می شدند. اما ایشان به مولای خود اباعبدالله الحسین(ع) اقتدا داشت و هیچ یک از این مزاحمت ها، مانع انجام رسالت هایش نشد و اگر عرصه در مسجدی برایش تنگ می شد در محلی دیگر به کار خود ادامه می داد.

در شوق شهادت

پس از آغاز جنگ تحمیلی، مدتی عازم جبهه های حق علیه باطل در کردستان شد و پس از بارگشت از جبهه، به ابهر رفته، مدیریت حوزه علمیه آن جا را برعهده گرفت و به مدت یکسال به تدریس پرداخت. او عشق عجیبی به شهادت داشت و با شنیدن خبر شهادت هر یک از شهیدان، ساعت ها در شوق شهادت می گریست. در نهایت نیز نتوانست تاب بیاورد و به سازمان تبلیغات اسلامی تهران بازگشت و با درخواست داوطلبانه، دوباره به جهبه عزیمت نمود و در همین راه در پی حمله ناجوانمردانه جنگنده های عراقی به هواپیمای مسافربری در آسمان گلگون اهواز، در یکم اسفند سال 1364 به همراه 43 تن از یاران انقلاب، در حالی که همچون سرورش امام حسین(ع) سر در بدن نداشت و همچون مولایش حضرت عباس(ع) دست خود را فدای راه اسلام کرده بود، به درجه رفیع شهادت نائل آمد و در قطعه 53 بهشت زهرا آرام گرفت.